Model for Malayalee Businessmen, Thangal Kunju Musaliar



SHARE  ·   COMMENT   ·   PRINT   ·   T+  
Kollam became a cashew processing hub, thanks to Thangal Kunju Musaliar.

Kollam became a cashew processing hub, thanks to Thangal Kunju Musaliar.

An entrepreneur from Kollam, strikingly different from his self-serving brethren.


Not so long ago, Kerala witnessed a debate on the right of a certain investor over developing a large chunk of public land in Kochi. Spectrum, coal mines or port trust land are all public property; the government as their custodian is expected to see they are put to use to derive the best possible public good.

But the much-feted business tycoons of Kerala today, like their counterparts elsewhere, expect the government to hand over public land — an island here or an old palace there — even if it is to build hotels, shops, convention centres and other ventures of dubious public utility. And the State’s political class is always a willing accomplice.

It is in this context that the story of one of Kerala’s greatest entrepreneurs – Thangal Kunju Musaliar (1897-1966)– is worth telling. Far from wanting anything from the government, he was one who gave back more to the society than what he took. Something that today’s self-seeking businessmen wouldn’t even think of. Musaliar’s family recollects the Fortune in the 1940s magazine naming him as the single biggest individual, as opposed to a corporate, employer in the world. There are many versions of his rags-to-riches story. The most romantic one is about a bullock cart driver becoming one of the world’s biggest cashew nut exporters.

At the peak of his career in the 1940s, Musaliar is believed to have employed at least 30,000 people directly at his 26 cashew units. The number would have been over a lakh if those finding indirect employment linked to his units were added.

He turned Kollam, a small town in south Kerala, into a cashew processing hub, employing thousands of women who broke open the kernel, peeled and roasted the nuts. Musaliar also had a tin factory, a tile unit and a tugs-and-barges company.

Besides, he built Kerala’s first ever modern shopping complex with two movie halls in it, a multiplex of sorts. Though in need of a facelift, the ship-shaped structure called the Musaliar Building is still the landmark of Kollam. In today’s description, it would well have qualified as a ‘mall’. And, of course, he didn’t seek government land or concessions to build all these!


But it is not for all these feats that Musaliar, the unlettered business maverick, is known today. He is and will always be remembered in Kerala for setting up the first ever engineering college in the private sector.

At a time when Kerala had just a couple of professional colleges, India’s first President, Rajendra Prasad, went down to Kollam in 1956 to lay the foundation stone for the college. The Thangal Kunju Musaliar College of Engineering remains one of the best in the State – and not a teaching shop.

He followed it up in 1965 with an arts and sciences college, apart from spending an unknown amount of money in experimenting with hydro-power on the Periyar river with the help of a few foreign engineers. Much before all this Musaliar started a newspaper in Kollam, Prabhatham. Knowingly or unknowingly, he let two young but potentially ‘dangerous’ Communists into his newsroom. The founding publisher and editor of the undivided Communist Party of India’s Malayalam newspaper, Janayugam, R Gopinathan Nair and N Gopinathan Nair, cut their teeth in journalism at the newsdesk of Musaliar’s paper.


In contrast to such an original industrialist-philanthropist, Kerala’s new generation capitalists have few pretentions of creating public good. Forget buying land at market rate to gift schools and colleges to society, they want government land even for their private business.

Many of Kerala’s new entrepreneurs are big non-resident Malayali businessmen, who made their money in the booming construction industry in the Gulf. Some were labour contractors, who shipped men out of Kerala and other states to various work sites in West Asia. Some others operate shops and super markets in these Gulf States selling stuff to the same Malayali or Indian labourers or professionals employed in the Gulf.

Sure, they employ Malayalis, but they are merely partaking of the wealth created by Malayalis. Now, they claim government land as some sort of a compensation for creating wealth for themselves.

They need to take a leaf out of the Musaliar book of business: give back instead of taking doles.

(This article was published on November 22, 2013)

Israel wanted to plan for 20,000 new settlement housing units

Israel’s policy of erasure

A path to peace between Israelis and Palestinians requires not simply dealing with settlements but with the whole complex of displacement, suffocation and erasure.

Demolished Palestinian home

A Palestinian man sits by the remains of his house destroyed last month in Aqraba village near the West Bank city of Nablus. The Israeli military said it demolished four structures that had been built illegally in the village. (Nasser Ishtayeh / Associated Press)

The revelation last week that Israel wanted to plan for 20,000 new settlement housing units received the usual outraged responses from around the world. Prime MinisterBenjamin Netanyahu, mindful of a backlash in the midst of the Iran nuclear negotiations, walked the revelation back, but not very far.

Just a few days earlier, Secretary of State John F. Kerry, in Israel trying to keep peace talks afloat, reiterated the U.S. view in an interview: “We do not believe the settlements are legitimate. We think they’re illegitimate.”

Settlement expansion, we are constantly told, is the stumbling block to the fragile negotiations between Israelis and Palestinians. The settlements are eating up the territory that is supposed to provide the basis for the creation of an independent Palestinian state. If only there were a settlement freeze, some say, one last chance for peace might be salvaged.

All of that may be true enough as far as it goes. But in fact,Israeli settlement expansion is meaningless when it’s considered in isolation. And that is how it is usually considered, given how much media attention the word “settlement” garners every time it comes up.

There are, however, other, individually quieter, smaller, less visible — but collectively far more significant — events taking place on a daily basis.

Indeed, the settlement program is only one component of a broad complex of Israeli policies that has come to define the rhythm and tempo of life for Palestinians, not only in the occupied territories but inside Israel itself. These policies express Israel’s longstanding wish to erase the Palestinian presence on land it considers its own.

Consider, for example, this stunning statistic from the United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs, or OCHA: On average, every week so far this year, Israel has demolished about 13 Palestinian-owned structures in the occupied territories (up from a weekly average of about 12 last year). The structures include water cisterns, barns and family homes that Israel claims violate the draconian rules it imposes on Palestinian life.

Sometimes these demolitions effectively obliterate entire communities at once.

On Aug. 19, according to OCHA, Israel destroyed all the structures in the East Jerusalem Palestinian community of Tel al-Adassa. The same week, Israel re-demolished the Palestinian village of Araqib, in southern Israel, as it has done more than 50 times since 2010. On Sept. 11, Israel bulldozed almost all the structures in the West Bank herding community of Az Zayyim, rendering dozens of people homeless. Days later, Israel demolished all the homes of the village of Mak-hul in the Jordan Valley, and declared its ruins a closed military area, preventing the villagers’ return.

And so it goes — a litany of catastrophes occurring on a small scale, in communities you have never heard of, all the year round.

These acts of eradication are a matter of routine practice, so routine that they rarely attract international media attention. Neither does the regular vandalizing, bulldozing or burning of Palestinian-owned olive trees , either by Jewish settlers — who generally act with legal impunity — or by the Israeli army.

According to the U.N., settlers cut down 100 trees Nov. 9; they damaged 400 trees from Oct. 29 – Nov. 4, and 30 the week before that. And, again, so it goes—week in, week out. More than 38,000 trees have been destroyed in the last four years , a devastating loss for Palestinian farmers.

Individually, these acts of violence affect only a dozen people or a single tiny community. But they add up. If I may borrow a phrase from Charles Dickens, it is like being stung to death by single bees. Slowly, methodically, deliberately, Israel is attempting to grind an entire people into the dust.

The expansion of Jewish settlements in the occupied territories is part of Israel’s project to gradually suffocate the Palestinians. But it’s only one indicator, and a misleading one at that. Because even if no new settlements are built, Palestinian homes will still be bulldozed and Palestinian olive orchards will still be uprooted; Palestinian water wells will run dry and Palestinian fields will brown and crack for lack of irrigation (Israel denies Palestinians access to water from the Jordan River and makes it almost impossible for them to dig new wells, even as it uses, according to a World Bank estimate, more than 80% of the West Bank’s groundwater).

Palestinians will still be held up at Israeli army checkpoints and harassed or arrested by Israeli soldiers; they will still be prevented from tending their crops or getting to their schools and clinics, or even to the ruins of their bulldozed homes.

Finding a path to a just peace between Israelis and Palestinians, such that both peoples truly live side by side rather than one living at the expense of the other, requires not simply dealing with the settlements but with the whole complex of displacement, suffocation and erasure. And the first step is noticing its very existence.

Saree Makdisi, a professor of English and comparative literature at UCLA, is the author of “Palestine Inside Out: An Everyday Occupation.”

മോഡിയുടെ പ്രസംഗത്തിലെ പരാമർശം

ഭാരതത്തിന്റെ കരങ്ങൾ

2 hours ago by  0

– By Dileep Senapathy



Hemambika Temple at Palakkad, Kerala


‘രക്തം പുരണ്ട കൈ’ എന്ന മോഡിയുടെ പ്രസംഗത്തിലെ പരാമർശം സ്വന്തം കൈ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച്‌ ആവേശപൂർവം പറഞ്ഞതോ അതോ അണികളെ ഹരം കൊള്ളിക്കാനുള്ള സ്ഥിരം ശൈലിയാണോ? വംശീയ കലാപത്തിന്റെ രക്തക്കറയിൽ ഹൃദയം തുടിക്കുന്ന മദമിളകിയ മോഡി ഓരോ റാലികളിലും ഓരോന്നിനെക്കുറിച്ച് അലറുമ്പോൾ ഫാസിസ്റ്റ് വർഗീയ രാഷ്ട്രീയം ജ്വലിപ്പിക്കുന്ന ബി ജെ പി യുടെ പഴയ അദ്വാനി – ആർ എസ് എസ് – സംഘപരിവാർ ഗർജനത്തിന്റെ അതെ പതിപ്പ് നാം വീണ്ടും കാണുകയാണ്. ഇന്ത്യയുടെ മതേതര മുഖം പിച്ചി ചീന്തിയ രക്തക്കറയിലൂടെയുള്ള രഥമുരുട്ടലും വർഗീയ ദ്രുവീകരണത്തിന്റെ തിരയിളക്കം സൃഷ്ടിച്ച വംശഹത്യയും ഒക്കെ അധികാര കസേരകൾ പിടിച്ചെടുക്കാനും നിലനിർത്താനുമുള്ള രാസ സമവാക്യങ്ങൾ ആയിരുന്നു എന്ന് ഈ രാജ്യത്ത് ആർക്കാണ്‌ അറിയാത്തത്. പാവപ്പെട്ടവരെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി തനിക്കുള്ള വഴി സ്വയം തുറന്നു  ഞാൻ രാജ്യം ഭരിച്ചോളാം എന്ന് പറഞ്ഞു ശ്രീരാമന്റെയും കൃഷ്ണന്റെയും ക്ഷേത്രത്തിന്റെയും  ഒക്കെ മുഖം മൂടികൾ പലതു വെച്ച്  കേന്ദ്ര ഭരണ കക്ഷിയുടെ അകത്തളങ്ങളെ വരെ  വിമർശനങ്ങളും ആരോപണങ്ങളും കൊണ്ട് നേരിട്ട് കയ്യടി വാങ്ങാം എന്ന് ചിന്തിക്കുന്ന മോഡി മറ്റു ‘കൈ’ കളുടെ  മാഹാത്മ്യത്തെ മറക്കരുത്.
മഞ്ഞപ്പിത്തം ബാധിച്ചവന്  എല്ലാം മഞ്ഞയായി തോന്നും.ചോര കൊണ്ട് കളിച്ച മോഡിയുടെ കയ്യിൽ പാപക്കറ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതല്ലല്ലോ ഇന്ത്യയുടെ ‘കൈ’ ഇന്ത്യാക്കാരന്റെ ‘കൈ’ ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ ‘കൈ’.
അമ്പലങ്ങളെയും ആചാരങ്ങളെയും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളെയും വരെ പാടുകയും പുകഴ്ത്തുകയും ചെയ്യുന്ന മോഡിയും കൂട്ടരും കേരളത്തിലെ പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ഹെമബികാ ക്ഷേത്രത്തെക്കുറിച്ച് അറിയണം.
ദേവിയുടെ കരങ്ങൾ പ്രതിഷ്ഠയായിട്ടുള്ള നമ്മുടെ മാതൃ രാജ്യത്തെ ഒരു ക്ഷേത്രമാണിത്. 1978ൽ  കേരളാ സന്ദർശന വേളയിൽ ഇന്ത്യയുടെ അമ്മ ഇന്ദിരാ പ്രിയദർശിനിയെ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ ലീഡർ കരുണാകരൻ ക്ഷേത്ര ദർശനത്തിന് ഈ ക്ഷേത്രത്തിൽ കൂട്ടി കൊണ്ടുവരികയും ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠയായ കൈപ്പത്തിയെക്കുറിച്ചും ഐതീഹ്യത്തെക്കുറിച്ചും വിവരിച്ചു കേട്ട ഇന്ദിരാജി സർവ ഐശ്വര്യ മംഗളങ്ങളും അനുഗ്രഹവും ചൊരിയുന്ന ദേവിയുടെ കൈ കോണ്‍ഗ്രസിനും അതുവഴി രാജ്യത്തിനും നല്കി. ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ ഭാഗ്യ ചിഹ്നമായ കൈപ്പത്തി 1980ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പു മുതൽ ഇന്നേ വരെ ജനമനസുകളുടെ അംഗീകാരങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങി ജൈത്രയാത്ര തുടരുകയാണ്.മുൻപ് പല ചിഹ്നങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച കോണ്‍ഗ്രസിന് 1978 ഫെബ്രുവരി രണ്ടിനാണ് തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ചിഹ്നമായി കൈപ്പത്തി അനുവദിക്കുന്നത്.
ഏറ്റവും ശുദ്ധി അഗ്നി ശുദ്ധി. ആ ദീപം ഇനി നമുക്ക് വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു ദീപത്തിൽ നിന്ന് താമരയിലേക്ക് ബി ജെ പി ചുവടു മാറ്റിയത് ഇനി അല്പം അശുദ്ധിയൊക്കെ ആകാം എന്ന് തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ചിട്ടു തന്നെയാണ്. ആ ചുവടു വയ്പുകളാണ് മതേതര ഭാരതത്തിൽ വിള്ളലുകൾ വീഴ്ത്തി അദ്വാനിയും മോഡിയും പങ്കിട്ടെടുക്കുന്നത്.
മോഡിയും കൂട്ടരും ചരിത്രങ്ങൾ ചികഞ്ഞ് അതിലെ അക്ഷര പിശകുകൾ എടുത്ത് അട്ടഹസിക്കുമ്പോൾ ഓർമ്മ വരുന്നത് വേദിയിൽ പ്രസംഗിക്കുന്ന കുട്ടി പറയാൻ ഒന്നുമില്ലാതെ ആശയ ദാരിദ്ര്യം നേരിട്ട് എന്തെങ്കിലും വിളിച്ചു പറയുന്ന പോലെയാണ്. സമ്പന്നമായ പൈതൃകത്താലും സംസ്കാരത്താലും രാജ്യത്ത് അടിയുറച്ച കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ ഇതളുകൾ മോഡി മോഹിക്കുന്നതിൽ ‘ഇല്ലാത്തത് അവർ  കൊതിക്കില്ലേ’   എന്ന് നമുക്ക് സഹതപിക്കാം.
%d bloggers like this: